Het Schieblok in Rotterdam is elk weekend een toevallig festivalterrein

Leon en ik komen aan bij Time is the new Space, we wachten nog op Charlotte en Victor dus besluiten we 160K even te checken. Daar wordt een Romanian Hits party georganiseerd door onze Roemeense DJ vrienden Chirty en Artémis. Wij zijn niet de doelgroep maar je moet dat soort dingen gewoon even meemaken. Dat is misschien wel mijn levensmotto: ik wil alles proeven, alles ervaren - en bij zo’n plek als het Schieblok wordt het me logistiek zo makkelijk gemaakt dat ik mijn proefdrang niet in kan houden. Biergarten, Operator Radio, Time is the new Space, Ox, 160K, Annabel en dat is niet alles, Club Sahara wil ik nog een keer van binnen zien. Vergeet ik iets?

Het feestje bij 160k is nog niet begonnen, dus we maken een praatje en keren terug naar Time. Daar zijn nog meer bekenden om mee te kletsen waaronder de dj Malou, die ik een paar jaar geleden heb ontmoet toen we beiden meewerkten aan de festivalkrant van Wildeburg. Samen gingen we bij Goldband op bezoek in de backstage, Malou interviewde hen en ik gaf de woorden vorm en maakte tekeningen. De festivalkrant werd het volgende jaar afgeschaft (ik zweer dat het niks met ons interview te maken had). Onze vrienden arriveren. Er volgt een korte discussie over voor welk feestje we kaartjes gaan kopen. We willen naar Time maar zijn ook heel nieuwsgierig naar 160k. Fuck it, we kopen kaartjes voor beide. Het geld groeit namelijk op mijn rug. Binnen Time is het nog vroeg en rustig maar de energieke elektronische muziek voert ons mee en we vullen de leegte op de dansvloer. Tijd blijkt dan toch echt de nieuwe ruimte.

Later besluiten we naar 160K te gaan. Het is uitverkocht en bij binnenkomst worden we omsingeld door een totaal nieuwe cultuur, meer dan tweehonderd (ik neem aan vooral) Roemeense jongeren zijn in stijl gekomen om keihard mee te zingen met Mr. Saxobeat. Ik zing ook. Het voelt alsof ik op vakantie ben. Een jongen komt ongemakkelijk naast ons staan, hij zoekt contact en wanneer we die vraag beantwoorden, laat hij ons zijn roze sigaretten zien.

Terug op de dansvloer van Time wordt er in mijn oor gefluisterd dat er bij Ox ook een feestje is. Dat is een restaurant in de kelder onder Time. Osmanbas en Jeff Solo draaien én je hebt geen ticket nodig. Moet ik nog meer zeggen?

Via een smalle trap stappen we weer een nieuwe wereld in. Ik verbaas me over het feit dat er al de hele tijd zoveel meer mensen onder ons óók staan te dansen. En natuurlijk nog meer bekenden, waaronder Opperclaes, het design duo waarbij ik drie jaar geleden stage liep. Ze komen net van iemands 50ste verjaardagsfeestje, “in die levensfase zitten we dus”, lacht Linda. Ik vind het heerlijk dat we hier allemaal samen komen. We blijven lang plakken want de deejays gooien alleen maar bangers. Van disco tot RnB naar hiphop. Kaarsen verlichten de kleine mensenmassa en ik zing uit volle borst het laatste nummer mee. De muziek stopt, het is 2 uur en dit feestje is af. Maar Time gaat nog door tot 3 uur dus we lopen simpelweg de trap op en kunnen nog effe door. Leon deelt diens theorie over house muziek, dat het allemaal in een van de twee categorieën past: door het dak of door de grond. Hen heeft verdomme gelijk ook. Nu voel ik bij elk nummer de drang om het te categoriseren. Deze beat dreunt de grond in, daar zijn we het over eens. Het laatste laatste nummer van dit avontuur gaat door het dak, we laten alles los.

Liefde en pijn, daar is ruimte voor op de dansvloer.